Aan de hand van de vragen die me de voorbije weken het vaakst gesteld zijn, vertel ik hoe het komt dat LINDE het uiteindelijk schopte tot voornaamste naam van Vlaanderen.
Een FAQske, met andere woorden, over het wedervaren bij Man Bijt Hond.
Deze tekst verscheen op vraag van nonkel W. eerder op onze weliswaar verborgen familiewebsite (ja, wij hebben dat, wegens uitgebreide en uitgestrekte familietakken).
Ik praatte over dit hele gebeuren ook in deze aflevering en in deze aflevering van de podcast Working Apart Together, die ik samen met Griet Rebry en Karlien De Vrieze host. Telkens doorspoelen naar de rubriek ‘De koffiemachine’ als je echt enkel dat wil horen.
Q. Wa? Voornaamste naam?
A. Zoals verwacht is Man Bijt Hond nu niet het meest bekeken programma van het land. Zeker bij mijn generatiegenoten en iedereen die jonger is, is er nauwelijks iemand die het programma opmerkt. Wanneer iemand me erover aansprak, moest ik vaak aan de rest van het gezelschap uitleggen dat de Voornaamste Naam een mini-rubriek is in het mini-programma Man Bijt Hond.
In de Voornaamste Naam gaat comedian Lukas Lelie op zoek naar de voornaamste voornaam van Vlaanderen. Drie naamgenoten (bijvoorbeeld 3 Lucs, 3 Dirken, 3 Mikes, 3 Kelly’s) spelen telkens een ludiek kwisje met een drietal vragen, gerelateerd aan hun naam.
Als laatste vraag moesten ze telkens zo snel mogelijk een foto van een bekend persoon herkennen. Zo ontstond een ranking. Uit de pakweg 48 deelnemende naamploegjes mochten de 8 hoogst gerankte uiteindelijk naar de kwartfinales.
Q. Hoe kwam je terecht in dat programma?
A. Ik kreeg op een dag telefoon van een stagiaire op de redactie van Man Bijt Hond. Zij was belast met de opdracht ‘Zoek Lindes’ en had de naam – logischerwijze – gegoogeld. Mijn website was in haar zoekresultaten beland, en mijn telefoonnummer staat uiteraard openlijk vermeld. ’t Was dus een easy job geweest om me te vinden.
Wat later werd ik ook nog eens gebeld door de eindredactrice voor een gesprekje – wellicht om te checken of ik enthousiast genoeg was voor een toen nog onbekend kwiske.
Ik heb even getwijfeld of ik wilde meedoen. Maar omdat het zo’n mini-rubriek was in een sympathiek Woestijnvis-programma als Man Bijt Hond, én omdat het over de naam Linde ging, waar ik toch al mijn hele leven blij mee ben, besloot ik toch om voor de ervaring te gaan.
Q. Kende je de andere Lindes?
A. Geen van de twee andere Lindes had ik al eerder ontmoet. Ze waren beiden jonger dan ik – zoals te verwachten als je de geboortestatistieken van Linde bekijkt. De jongste komt uit Vlaams-Brabant, de andere Linde uit Mechelen.
Eén van de twee had met een medewerker van Man Bijt Hond in de Chiro gezeten en was op die manier geronseld voor het rubriekje, de andere Linde werd gevonden op een castingwebsite omdat ze actief is in theater en musical.
We wisselden na de eerste opname nummers uit voor een WhatsApp-groepje. We waren toen eerste geëindigd, dus de kans was groot dat we moesten terugkeren voor de finales – zo konden we afspreken wat we zouden aantrekken en een beetje viben rond de datum van uitzending.
Q. Wanneer is het uitgezonden?
A. In de Man Bijt Hond-aflevering van 19 maart (vanaf minuut 18 ongeveer) zie je het eerste Linde-kwisje. De kwartfinale tegen de Bartels (ook wel: de kwartelfinale) werd op maandag 13 maart uitgezonden. De halve finale – tegen de Kelly’s – op woensdag 15 maart. De finale waarin we de Dirken versloegen is uitgezonden op vrijdag 17 maart.
Te herbekijken op VRTmax.
Q. Waar gebeurden de opnames?
A. Ik moest op een zaterdagvoormiddag naar Vilvoorde afzakken, naar de kantoren van Woestijnvis. Ik nam mijn dochter Hazel mee als gezelschap en omdat ze zo’n opname wel eens wilde meemaken. In een redelijk troosteloos gebouw in een industriezone werden we aan tafeltjes gezet.
Ik had verwacht dat er toch iemand eens onze gezichten ging komen poederen en de make-up een beetje fatsoeneren, maar laat ons zeggen dat het niet ‘dat soort programma met dat soort budgetten’ is. Ik vreesde voor blinkende of lijkbleke effecten, maar blijkbaar zetten ze over die camera’s toch een filterke om iedereen er redelijk goed te laten uitzien.
Achter een deurtje stond het decor opgesteld zoals je het ook op tv ziet, met de geboortekaartjes. Aan beide kanten staan twee camera’s, zodat iedereen constant uit elke hoek wordt gefilmd.
Tussen de geboortekaartjes die het decor vormen van deze rubriek hingen ook de kaartjes van de kinderen van Lukas Lelie, eentje heet Dré, de andere naam vergat ik.
We mochten bij aankomst onze voornaam absoluut tegen niemand zeggen, zodat niemand per ongeluk een juist antwoord zou horen. De bekende persoon uit de laatste vraag – in ons geval Donald Trump – gaf immers weg welke naam er in het volgende naamkwisje zou zitten. Wij mochten dus niet weten dat er drie Donalds in dezelfde ruimte als de onze zaten te wachten op hun beurt.
Op één dag werden een achttal naamkwisjes opgenomen. De mensen voor de line-up werden vrijwillig uitgekozen uit het gezelschap van de kwissers. Heel wat mensen brachten hun partner, hun ouders of kinderen mee.
Voor de kwartfinale moesten we later die maand nog eens naar Vilvoorde. Op één dag werden zowel de kwartfinales, de halve finales als de finale opgenomen. Tussen de bedrijven door moest de redactie telkens nog passende vragen bedenken bij elk van de namen die tegenover elkaar kwamen te zitten. Wij hebben voornamelijk gewacht die dag.
Fait diverske
De Mikes en de Kelly’s
Grappig was dat één van de Mikes – ondanks de uitschakeling in de kwartfinales door de Kelly’s – de hele dag is gebleven om te zien hoe het afliep. Hij vertoefde met veel plezier in het gezelschap van de Kelly’s. Toen ook zij werden uitgeschakeld in de halve finale (door ons iiiiiii), bleven ze toch zitten om de afloop te kennen.
Q. Werd alles in één take opgenomen?
A. Sommige fragmentjes moesten we een tweede keer doen omdat er bijvoorbeeld iets niet optimaal in beeld was gebracht. Ook werden er fragmentjes opgenomen die niet zijn uitgezonden. Zo moesten we, toen we zeker waren van de finale, maar nog niet van de tegenstander twee keer een reactie opnemen: ‘Jullie spelen tegen de Dirken’ en ‘Jullie spelen tegen de Sofia’s’.
Achteraf – toen bekend was dat we tegen de Dirken zouden komen te zitten in de finale – zat ik nog met de piepers, want op ‘Jullie spelen tegen de Dirken’ hadden we gereageerd met ‘We maken ze af’. Over de Sofia’s hadden we gezegd ‘Oei, wijze vrouwen, dat wordt moeilijk!’
Ik vreesde dat we mogelijk een serieuze afgang tegemoet gingen. Gelukkig waren de Dirken duidelijk in hun namiddagdip en bleken ze trager dan ons.
Q. Waren die groene truien afgesproken?
A. Heel toevallig hadden wij, de Lindes, alle drie groen- en bruintinten aan, volledig passend bij onze identiteit als boom.
Eén van de vragen is een ‘line up’ waarbij drie mensen beweren dat ze Linde heten en dat slechts bij één van hen het geval is. Aan ons om te raden wie de mede-Linde is. Die drie dames kwamen de studio binnen en meteen viel ons het meisje met de groene trui op. Natuurlijk bleek zij de Linde van het gezelschap. Zij herkende trouwens als eerste het bekende gezicht in de allerlaatste vraag en bezorgde ons die hoge ranking.
Voor de finaledag moesten we twee tenues meenemen voor het geval we de finale mochten spelen. Via het WhatsApp-groepje spraken we af om opnieuw voor groen of bruin te kiezen.
Fait diverske
De gesprekjes tussendoor
De opname van één kwisje duurde 20 tot 25 minuten. Met heel wat vragen, gesteld door Lukas Lelie of in z’n oortje ingefluisterd door de meeluisterende redacteur. De uiteindelijke rubriek duurt hooguit 5 minuten. Er is dus superveel gesprek weggemonteerd.
Zo antwoordden we bijvoorbeeld fout op de wielervraag over Sean Kelly. Ik gokte toen Tour De France, terwijl het Parijs Roubaix moest zijn. We schaamden ons tegenover onze oer-naamgenote Linde Merckpoel – dé wielerkenner – en mochten haar via de camera ‘sorry’ zeggen. Maar dat fragmentje haalde dus de eindmeet niet. Ook de opmerking dat Lindes natúúrlijk de naam van een bekende bioloog (Dirk Draulans) kennen, haalde de montage niet.
Ook hadden we bijvoorbeeld goeie vibes met de Kelly’s. Maar in de uiteindelijke montages kwamen we een pak competitiever over dan het er in werkelijkheid aan toe ging. Alles voor de kijkcijfers, lol.
Q. Was da met eten?
A. Er stond een frigo met drankjes die we gewoon mochten nemen. Ook de koffiemachine mochten we ongelimiteerd gebruiken.
Op de finaledag waren er broodjes voorzien voor wie doorstootte naar de halve finales.
De Kelly’s hadden bijvoorbeeld recht op een broodje, maar de Mikes die daar nog altijd rondhingen, lieten de plateau galant aan zich voorbijgaan.
Q. Is Lukas Lelie groot?
A. Ja.
Q. Is Lukas Lelie sympathiek?
A. Ja.
Q. Is Lukas Lelie in ’t echt ook grappig?
A. Ja.
Hij moest wel zo 16 van die kwisjes in één weekend opnemen, dus dat hij soms eens een ad rem opmerking of vraag kreeg ingefluisterd door een meeluisterende redacteur, was wel logisch.
Toen ik vertelde over de plantgerelateerde naam van mijn dochter, had ik de naam in kwestie eigenlijk nog niet genoemd. Even later vroeg hij (nav een opmerking in zijn oortje): en wat was de naam van je dochter? Als je goed kijkt, zie je in de montage dat dat stukje wat apart is opgenomen.
Q. Kreeg je zwijgplicht en moest je daarvoor een contract ondertekenen?
A. Seg, ’t is De Mol niet hé.
We kregen wel de vraag om aan niemand iets te verklappen over de afloop, maar kregen daar, opnieuw gezien de budgettaire beperkingen van het programma, geen zwijggeld voor.
Q. Kreeg je een vergoeding?
A. We kregen één keer 15 en één keer 20 euro vergoeding om op te dagen. Ook dat had ik niet meteen verwacht en was dus leuk meegenomen.
Q. Heb je bekende Vlamingen gezien?
A. We zagen Marcel Vanthilt opdraven voor de kwartfinales. Sympathiek figuur. Hij heeft trouwens met Arbeid Adelt een nieuwe plaat uit, featuring Parkaparaplu. Uit te checken!
Op de eerste opnamedag was de vrouw die voor Disney de Nederlandstalige stem van Donald Duck inspreekt daar aanwezig om in de line up van de Donalds te staan.
Q. Wist je op voorhand wat de prijs was?
A. Ik wist eigenlijk zelfs niet dat dit iets met een prijs was. En met finales en al.
Het was een echte verrassing toen Lukas Lelie met die gigantische cheque binnenkwam waarop een weekendje Namen stond. Ik had – gezien de budgettaire beperkingen van het programma – niet zo’n fancy prijs verwacht.
De week nadien kregen we per mail elk een voucher toegestuurd voor een “discovery arrangement” voor twee personen: 1 nacht in een hotel-annex-casino (jep) in Namen, inclusief een budget van 20 euro aan jetons om in het casino te vergokken. Wie weet met hoeveel winst keer ik dus in werkelijkheid naar huis!
Door de weirdheid van deze voucher ben ik nog niet in Namen geraakt.
Q. Ga je samen met de Lindes naar Namen?
A. Nee. We kregen elk een weekendje voor twee, dus elke Linde gaat die prijs apart innen. We kennen elkaar nu ook niet zó goed dat we samen naar ’t casino zouden gaan.
We hebben elkaar wel beloofd om tips door te sturen. De Mechelse Linde gaat over twee weken daarheen, dus ik ben al benieuwd naar haar wedervaren.
Q. (en dit is een echte vraag die ik kreeg) Zijn de Kelly’s zo antipathiek als ze op tv overkwamen?
A. Totaal niet. De Kelly’s waren supersympathiek. Ik denk dat de monteurs er elke competitieve opmerking – die vaak ook eerder als ludieke grap werd gegeven – in de montage hebben gelaten om het een beetje spectaculairder te maken. Maar in werkelijkheid hebben we vooral veel gelachen onderling, ook met de contrasterende stereotypes die in de verf werden gezet door Lelie en die (toegegeven) wel een beetje klopten.
Ik had nu wel verwacht dat zij het antwoord Beyoncé (na het noemen van Kelly en Michelle) zeker zouden weten, vandaar dat ik die pakpaal greep vanaf het moment dat ik zeker was van het antwoord. Maar zij zaten op het denkspoor van een meidengroep van bij ons. Terwijl bij mij de lyrics ‘Kelly, can you handle this? Michelle, can you handle this? Beyoncé, can you handle this? I don’t think you can handle this’ al sinds de afterbounce-dinsdagen in de Decadance in de vroege jaren 2000 in mijn geheugen staan gegrift.
Bon, genoeg geleuterd. Het was een leuke ervaring die een pak groter werd dan ik vooraf had bedacht, maar die ook gewoon mini genoeg blijkt om nog anoniem naar de Proxy Delhaize te kunnen gaan.
Groetjes!
Linde, draagster der voornaamste naam
Met dank aan mijn ouders om me na lang wikken en wegen dan toch niet Merel of Arwen te noemen 😉